Inspiratie

Inspiratie

Gepost op 17 juni 2014 | door: Nienke Grootendorst-Magnin

Geen inspiratie. Het overkomt me na de vele blogs die ik inmiddels heb geschreven over mijn leven in Congo, de laatste tijd steeds vaker. Wat is nog nieuw, wat is nog nieuws? Wat is nog interessant voor vrienden, voor familie en voor alle onbekenden die mijn blogs lezen. Die meer over Congo willen weten. Wat kan ik mijn lezer nog bieden? En mezelf, mijn kinderen. Als ze later groot zijn en willen lezen over hun leven hier. In één van de grootste, minst ontwikkelde en armste landen ter wereld.

Terwijl ik door de tralies voor onze ramen de tuin inkijk, de tuinman de in het huidige droogseizoen dor geworden palmbladeren op het gras op een hoopje zie harken, zet ik de radio 'app' op mijn Iphone aan. En ik weet niet waarom het me altijd gebeurt als ik de radio aan zet. Dat de eerste tekst die ik hoor, in de juiste context geplaatst of niet, inspiratie biedt. She's living in a world, and it's on fire. feeling the catastrophe, but she knows she can fly away. Alicia Keys zingt haar woorden zonder te beseffen dat ze daarmee precies de spijker op de kop slaat over het leven dat ik hier leid. In dit catastrofale land, op catastrofale grond.

Misschien niet in ons huis, met tralies voor de ramen, met een safe room en een eeuwige watervoorraad. Misschien niet in onze bewaakte tuin met de grote, blauwe poort en het prikkeldraad. Misschien niet in onze kleine ‘expatbubble’ hier, maar wel op een steenworp afstand daarvan. De in lompen gehulde man die ligt te slapen naast onze poort, het straatkind dat smekend op het autoraampje klopt, het naakte kindje onder een van afval gefabriceerd tentje op de parkeerplaats van de supermarkt. Misschien niet in onze geblindeerde PRADO, maar wel naast me op straat. Misschien niet in het restaurant waar ik eet, maar wel bij de uitgang waardoor ik voldaan naar buiten loop. De gehandicapten die zich daar in het weekend verzamelen. Een parade van rolstoelen met lekke banden, houten krukken, ontbrekende ledematen en met vuil verband verzorgde wonden. Bon appetit.

Maar niet alleen de menselijke misère hier is catastrofaal. De economie, de prognose, de corruptie, de ongekende natuurlijke rijkdom die het land elke keer ten prooi doet vallen aan de toorn van buurlanden, van het Westen en van zichzelf. En negenennegentig procent van de bevolking die steeds opnieuw het onderspit delft, in bijna elk aspect van het dagelijkse leven. De catastrofe van Congo.

Als ik mijn dochters dan van de Britse crèche ga halen, rijdt mijn chauffeur bijna over een meisje van een jaar of vier dat voor onze auto langs schiet, heen. Ze heeft een baby in haar armen. Omwikkeld met vaal witte doeken. Een man en een vrouw lopen gehaast voor onze halsoverkop gestopte auto langs en roepen naar het meisje dat zichzelf en de baby in veiligheid heeft gebracht achter een marktkraampje met bananen. De man en de vrouw dragen ook een baby. Drie baby's in witte doeken. 'Stomme bedelaars' verzucht mijn chauffeur. Gefascineerd door het tafereel doe ik mijn raam open. Een drieling, roept de bananenverkoopster me toe. 'God zij geprezen', het is een drieling. Ik krijg er kippenvel van. Een drieling, een levende drieling in Congo. Het land met één van de hoogste kindersterftes ter wereld. Een levende drieling in 'a world on fire'. Een levende, maar bedelende drieling van nog geen 2 maanden oud. De harde werkelijkheid op nog geen 100 meter van mijn huis. En als moeder van een tweeling pak ik vol respect voor deze moeder mijn portemonnee. Drie kleine bedragen voor drie piepkleine broertjes zonder toekomst. Minstens de kosten voor mijn inspiratie van vandaag. Minstens.

De moeder kijkt me recht aan en ik weet wat ze denkt. Ik weet het, want ik zie het in haar ogen… ze zou zo graag willen ruilen. Haar drieling veilig in de drie maxi cosi's achterin mijn auto stoppen en met haar man aan het stuur en haar oudste dochter op haar schoot, weg willen rijden. Weg willen rijden, mijn rijke en veilige leven in. Maar ze weet dat het niet kan. She's living in a world, and it's on fire. feeling the catastrophe, but she knows she can't fly away, zou Alicia Keys moeten zingen. Voor deze moeder hier en alle hopeloos vergeten moeders in dit land. Wiens catastrofe ik dagelijks voel. They can't. Maar helaas gaat dit lied niet over hen en biedt het hen geen inspiratie voor een blog. Het slaat de spijker op zijn kop voor wat betreft mijn leven, in dit catastrofale land, op catastrofale grond. Voor wat betreft mijn ‘expatbubble’. Want als de catastrofe op een dag ook daar zijn intrede doet, als ik het vuur letterlijk voel branden, dan vlieg ik simpelweg weg.

Tags: Congo

Reageer op dit bericht