Verhuizen

Verhuizen

complete stress of een nieuwe kans?

Gepost op 22 maart 2016 | door: Marleen Martens

Ik zit in huizen. Als makelaar in de regio Amsterdam heb ik al zo'n kleine duizend aan- en verkopen gedaan. Van een mini-loft tot een heel grachtenpand. Huizen van anderhalve ton maar ook van 2 miljoen. Kopers en verkopers tref je in alle soorten en maten. Van nonchalant tot super kritisch. Met kennis van zaken of totaal naief. Jong, oud. Net gescheiden, net getrouwd.

Het sociale aspect van mijn werk vind ik heel erg leuk. Continu schakelen en goed inschatten wat de klant wil. Of juist niet wil, dat houdt het elke keer weer spannend, uitdagend en leerzaam.

 

Begin dit jaar moest ik ineens zelf verhuizen, met mijn kantoor. Na vier jaar hard werken als zelfstandig makelaar en het opbouwen van naam en faam in de buurt. Ons kantoorpand was gevestigd in Oud West, achter de Overtoom.  Buurtbewoners liepen in toenemende mate binnen en juist die klanten zijn zeer welkom in de concurrerende markt waarin ik opereer. Dus toen ik om redenen van die plek weg moest,was dat wel even slikken.

 

Enfin, het was niet anders, dus ik ging op zoek naar een ander pandje, in een andere straat, in andere wijk. De makelaar moest zelf bezichtigen. Zelf die twijfel, en stress. Is het te duur, is het wel een goede plek? Ga ik voor een mooi pandje op de gracht, tussen het duurdere segment of naar een opkomende volksbuurt? En de gedachte aan het weer investeren in de inrichting en nieuwe, extra marketing leverde veel spanning op. Net nu het na jaren buffelen na de crisis weer wat rustiger leek te worden. Ik had het gevoel weer helemaal opnieuw te moeten beginnen. 

 

En ja hoor, weer al die kinderziektes. Mijn beoogde nieuwe kantoor bleek ineens een winkelbestemming te hebben en ik verleen een dienst. Alle charmes in de strijd en de hele papierwinkel bij het stadsdeel. Gelukt, bestemming verruimd! De verhuurder had besloten geen verwarming aan te leggen. Gelukkig brengen elektrische platen voldoende warmte voor mij en mijn collega's tijdens deze zonnige maar koude lentedagen.

Nieuwe Te Koop-borden, niet goed te vouwen dus die bleven niet kleven aan de ramen. Na drie keer retour zenden - met alle frustratie van dien - sieren ze nu weer vele puien en ramen in de stad.

En ik zal het maar niet meer hebben over het gesteggel met de internet providers…of de helpdesk van Vodafone.

 

Inmiddels zijn we 6 weken verder en is het business as usual. Ik fiets iets verder dan ik gewend was van huis naar kantoor. Mijn uitzicht is anders: nu kijk ik op de entree van de populaire Hallen in West. We zitten aan een enorme lange loodzware houten tafel, die met gevaar voor eigen leven door de maker is geïnstalleerd. Niet alleen de oude cliënten, ook de mensen uit de buurt weten ons nu te vinden. En die zijn weer net zo jong en oud en makkelijk en lastig als voorheen. 

 

Van richting veranderen geeft veel stress, maar het biedt ook kansen, al zie je die vaak pas achteraf. Nu ik het hele koop-verkoopproces zelf weer eens doorlopen heb, kan ik me nog beter inleven in mijn klanten. Ik snap net iets beter de spanning die het aankopen en verkopen van een huis met zich meebrengt.

Ik moest helaas weg van mijn oude locatie, maar na deze tour de force vraag ik me echt af waarom mensen soms weg willen van een woonplek waar het prima toeven is? Tja, je hoort mij natuurlijk niet klagen want dat is mijn job.  Maar wij.....wij blijven hier voorlopig heel lang zitten. 

U kunt Marleen Martens virtueel vinden via  http://www.martensmakelaars.com

 

 

 

Tags:

Reageer op dit bericht