Hekel aan lege woorden

Hekel aan lege woorden

Gepost op 28 januari 2015 | door: Bibiche Rath

Daar zit je dan, of beter gezegd – lig je dan. Ziek op de bank na een avondje wine & dine met de girls. Ik rek me nog een keer uit, neem nog een slok vitamine water en staar naar mijn virtuele vriend.

Die app die we gisteren onder het motto ‘gooi je haar los, maak ze gek’ hadden gedownload schreeuwt nu om aandacht. Met tegenzin open ik het scherm en begin ik verveeld te swipen. Het voelt anders dan gisteren. Not as fun. Mis ik de song ‘single ladies’ op de achtergrond of ben ik in nuchtere toestand gewoon een lafaard?

Alles in me zegt dat deze vleeskeuring tegen mijn natuur is, toch is het vermakelijk en prima tijdverdrijf. Onder het mom van ik ben alles behalve een lafaard deel ik hier en daar stoer een hartje uit. Een lach verschijnt op mijn gezicht en ik voel ineens niets meer van die hoofdpijnwijn van gisteren.

Realitycheck.

It’s a match! Geschrokken kijk ik naar deze mededeling. Wauw. Dat was niet de bedoeling. Uit reflex doof ik de rode vlam maar dat bleek niet voldoende. De notificaties doen trouw hun werk en ik word gebombardeerd met vrolijke zinnetjes. Nieuwsgierig als ik ben lees ik ze. Met 1 oog dichtgeknepen. Lijkt een aardige kerel. Ik sluit m’n ogen, leg m’n telefoon naast me neer en kruip naar de hoek van de o zo fijne bank. Zucht.

Daar lig je dan, of beter gezegd – hang je dan. Alles behalve ontspannen. In plaats van een slok vitamine water steek ik spastisch een sigaret op. - Waarom word ik toch zo bang van die pratende foto’s? Waarom levert een match me een halve hartverzakking op en maakt mijn hart niet spontaan een sprongetje?

Schaapachtig staar ik naar het scherm en werp nog eens een kritische blik op de foto van mijn nieuwe virtuele vriend. Deze knappe woordenkunstenaar laat me totaal koud en zo sociaal als ik normaal ben, zo onhandig lijk ik nu.

Ik druk het scherm voor de zoveelste keer weg en mijn vinger hangt twijfelachtig boven de verleidelijke rode vlam, klaar om deze te doven. Voorgoed. Voorzichtig drukte ik langzaam door totdat het Tinderlogo begon te dansen. Ik bevestigde zeker te weten deze app te willen verwijderen toen de gedachte dat hij toch niets van deze ‘afwijzing’ zou voelen oppopte.

En ik? Ik voel ook niets bijzonders. Het enige dat ik voel is de drang naar offline contact. Het gevoel van het voelen van spanning in de lucht. Geen lucht gevuld met wifi maar een stinkende bier en zweetlucht lucht. Heerlijk - eerlijk.

Grijpend naar m’n telefoon, bel ik in kleermakerszit mijn partners in crime op om een nieuwe wine & dine avond te plannen. Een avond eten, drinken en dansen. Een avond pratende gezichten scannen, oogcontact maken en knipogen. Een avondje kletsen met insta-responses. Een avond zonder swipe, moedige ;) en met een hoop schuddenbuikerige haha’s in plaats van de lege LOL’s van tegenwoordig. Ik kijk ernaar uit!

Tags:

Reageer op dit bericht