Geslachtsverandering

Geslachtsverandering

Gepost op 20 mei 2015 | door: Marjolijn Ruygrok

Wat maken de vrouwen achter Wind Publishing zoal mee in hun leven? Wekelijks plaatsen wij een blog waarin een Wind-dame ervaringen deelt op het gebied van passie, vriendschap, gezondheid en liefde. Deze week schrijft Marjolijn over haar intrede bij Wind Publishing. 

‘Er werken hier wel alleen maar vrouwen,’ fietste Femmetje de Wind er terloops in tijdens mijn sollicitatie voor de functie chef online bij WENDY. Waarom ze besloot hier melding van te maken? Wellicht omdat ik tot voor kort werkzaam was in een echte men’s world. Iets langer dan een jaar was ik chef redactie bij Playboy – hoe mannelijk wil je ’t hebben? Tuurlijk, ik had dagelijks heus wel een portie vrouwen om me heen. Dames in overvloed zelfs. Naakt. In sexy poses op mijn beeldscherm.

Mijn directe Playboy-collega’s waren mannen in optima forma: elkaar aftroeven met humor, niet lachen met, maar vooral ten koste van elkaar en dan had je ook nog die collega die voornamelijk communiceerde middels de geluiden die via zijn buik naar boven kwamen (ik denk nog steeds dat zijn ochtendcolaatje de boosdoener was). Aan het feit dat ik een vrouw was (en nog steeds ben, trouwens), stoorde niemand zich. Ze hadden het volgens mij niet eens door. Ik was one of the guys, iets waar ik overigens totaal geen moeite mee had.

Toen Femmetje me tijdens ons eerste gesprek vertelde over het vrouwenfront in Amsterdam Zuid, moest ik even slikken. Alleen maar vrouwen, gonsde het door mijn hoofd. In welk universum gaat dat goed? Misschien heb ik me door de jaren heen wel te veel laten beïnvloeden door programma’s als America’s Next Top Model (zet een x aantal vrouwen onder één dak en dit is wat je krijgt), maar ik kon me gewoon niet voorstellen dat het zou werken.

Inmiddels loop ik twee weken (and counting) rond bij Wind Publishing en ik moet zeggen: ik ben aangenaam verrast. Bitchfights zijn nergens te bekennen, de balans tussen grappen met en over elkaar is keurig, er wordt niet alleen maar thee geleut (al is het wel veel verantwoorder dan koffie, maar yolo) en mijn vrouwelijke collega’s kunnen ook oprecht aardig doen tegen elkaar, zonder dat het afdoet aan een of ander stoer imago. En het feit dat we hier elke dag uitgebreid lunchen met verse salades en een scala aan broodbeleg wint het altijd opnieuw van een kantoor vol mannen die – wel heel praktisch, niet heel gezellig – achter hun bureau hun bammetjes kaas wegwerken. Who run this wind? Girls!

Tags:

Reageer op dit bericht